Do Najlepszego Polskiego Klubu (w skrócie SQ) chadzam „na kogoś”, ale bywa, że i w ciemno. W ramach drugiej opcji zdarzyło mi się trafić na niejakiego Guya J. Niski, jakby zawstydzony, kompletnie niepozorny człowiek nie wygląda jak kreator nocy kilkuset osób, ale przykład Jamesa Zabieli pokazuje, że nie trzeba wyglądać. Wystarczy grać. A jak Guy J zagrał, to tynk się sypał. Nic dziwnego, że gdy w pewien listopadowy wieczór Guy J miał grać w warszawskiej Piekarni, musiałem tam być.

Nie, nie zagrał „sieki”, nie zagrał szczególnie mocno. Zagrał progresywnie. A przy tym hipnotycznie i konsekwentnie. Relacjonowanie seta mija się z celem, bo gdy akurat jestem szczególnie zachwycony, nie jestem w stanie rejestrować poszczególnych utworów czy konkretnych momentów. I choć to wyznacza niejako styl DJ-a, poddaje w wątpliwość sens pisania o muzyce na tym blogu. Niech więc przemówi sama muzyka.

Najbardziej znany utwór Guya, choć niekoniecznie oddający to, jak gra. To numer z prostym bitem, prostymi ozdobnikami i szerokim drugim planem, w którym można się dopatrywać inspiracji Orbitalem. No i jestem pewien, że świetnie nadaje się do słuchania podczas mycia zębów.

Nie wiem, skąd to skojarzenie. Naprawdę.

Zdecydowanie bardziej klubowy charakter, prawda? Kawałkami z YouTube’a nie sposób jednak pokazać mocy setów Guya J. No ale spróbujmy – podkręć głośniki (najlepiej byś miał ich kilka, ale te z notebooka od biedy dadzą radę) i poczekaj do 01:00. Łudup! Pomnóż sobie tę moc razy dwa, a uzyskasz siłę toczącą parkiet w trakcie zmiany tracka przez Guya.

Występ w SQ nie był przypadkiem. W Piekarni zagrał równie dobrze, może nawet lepiej. Jestem mu wdzięczny za rozpalenie progresywnej pasji, dzięki której mogłem zakochać się w twórczości Dave’a Seamana. Tego akurat pana coś się w Polsce doczekać nie możemy.

Guy J w MySpace: http://www.myspace.com/guyj1

Guy J na YouTube’ie: http://www.youtube.com/user/guyguyjjj

Och, te zachęcacze. WordPressowy „Hello World” natychmiast stawia początkującego blogera na baczność, każąc indywidualizować każdy element według osobistych preferencji, że zanim się człowiek zorientuje, trzeba dziecko kłaść spać.

Na szczęście na razie nie mam swojego. Dziecka, bo blog oto jest.

Jako dziecko nowej ery i produkt krzemizacji społeczeństwa dałem się uwieść połowicznie. Na szczęście dla mnie tylko formom rozrywkowym, czyli grom wideo oraz muzyce elektronicznej. I to dwa główne, ale, jak wkrótce pokaże praktyka, zapewne nie jedyne tematy, którymi będzie obrastał blog.

Na zawsze fascynujące opowieści, jak zaczęła się moja przygoda z grami, przyjdzie jeszcze czas (czyt. ponury zimowy wieczór; oby po obu stronach ekranu). Na wyjaśnienie, dlaczego muzyka elektroniczna, a nie inne, również. Na ckliwą historię, dlaczego zacząłem pisać bloga, po której przyjaciółki padną sobie w ramiona, ojciec odnowi kontakt ze zmywającą w Jukeju córką, a łysiejący celebryci-nuworysze wyposażeni w 30 lat młodsze partnerki krzykną „Yes, yes, yes!” – również.

Byle mi się to otwierające cholerstwo poprawnie zapisało. Naturalnie zachęcam do operacji „Zakładki => Dodaj zakładkę” – chcesz tego równie mocno co ja, tylko jeszcze o tym nie wiesz.